Zaczniemy szczerze

Nie lubię chodzić na place zabaw, sale zabaw i w ogóle w miejsca, gdzie spotyka się wiele konfiguracji „dziecko–rodzic–babcia–opiekun”. To dla mnie bardzo trudne doświadczenie.

Słyszę krzyki, zakazy, nakazy, straszenie, groźby. Słyszę w każdej z tych relacji: „moje dziecko ani irytuje!”. Widzę w tym ogromną krzywdę dla dziecka i totalne wyczerpanie dorosłego. Jedno i drugie – i rodzic, i dziecko – tak naprawdę potrzebują pomocy.

A ja wiem, jak tę pomoc można dać. Ale nie jestem w stanie podchodzić do każdego i wręczać mojej książki, zapraszać na spotkania 1:1 czy zaczynać rozmowy. Nawet jeśli w środku mam krzyk:

„Hej, rodzicu! Widzę Cię! Widzę Twój brak siły, brak zrozumienia, bezradność. Mogę Ci pomóc.”

Bo:

• nie każdy rodzic chce słuchać „można inaczej” – często odbieramy to jak atak, porażkę, wymądrzanie się,
• nie mam też realnie tyle czasu.

Dlatego dla Was tworzę – książki, ebooki, warsztaty. I dlatego dziś chcę się zatrzymać nad pytaniem, które pojawia się w głowach wielu rodziców:

Dlaczego moje dziecko mnie irytuje?

Czy to naprawdę dziecko Cię irytuje?

A co, jeśli odpowiedź brzmi: nie?

Może to jedno pytanie, zachowanie czy dotyk dziecka było tylko przelaniem czary goryczy? A źródło jest zupełnie gdzie indziej.

👉 Może Twoje zmęczenie, przeciążenie, samotność, brak zrozumienia są już tak silne, że wystarczy drobiazg, by eksplodować.
👉 Może dziecko dostaje „po głowie” za coś, na co nie ma wpływu – bo ono się nie obroni, nie odejdzie, jest małe i bezbronne.
👉 Może wreszcie irytuje Cię to, że dziecko nie działa według Twoich zasad, tylko według swoich. A ono ma do tego prawo, bo jest osobną osobą – z charakterem, potrzebami i pragnieniem, by poznawać świat na własnych zasadach.

Pytania, które warto sobie zadać

Żeby zrozumieć, dlaczego „dziecko mnie irytuje”, potrzebujemy kilku filarów refleksji:

1. Czy ja rozumiem moje dziecko i je lubię?
   (Wiem, że je kochasz – ale czy je lubisz? Czy lubisz jego zachowania, cechy, sposób bycia?)
2. Czy dbam o siebie?
   (Czy stawiam granice, odmawiam, kiedy nie mam siły i ochoty? Czy moje życie prywatne, zawodowe, zdrowotne jest na tyle zaopiekowane, że nie czuję się przeciążona/przeciążony?)
3. Czy rozumiem, że to NIE jest wina dziecka?
   (Dziecko nie przyszło na świat po to, żeby nas denerwować. Ono po prostu jest.)
4. Jak wyglądają moje schematy z dzieciństwa?
   (Czego nauczyłam się w domu rodzinnym? Co mnie w nim skrzywdziło? Co zostało – i nadal zostaje – niezaopiekowane?)
5. Jak wygląda moja relacja z matką/ojcem dziecka?
   (Bo jeśli nie jest zdrowa, bardzo często emocje wobec partnera przekładamy nieświadomie na dziecko.)

Co mogę zrobić, gdy dziecko mnie irytuje?

Sposoby, by zadbać o siebie

• dać sobie prawo do odpoczynku (nawet jeśli to 10 minut ciszy w łazience),
• nauczyć się mówić „nie” – dziecku, pracy, innym dorosłym,
• szukać wsparcia – w partnerze, przyjaciołach, grupie wsparcia, terapii,
• dbać o sen, jedzenie, ruch – bo ciało i psychika są nierozerwalnie połączone.

Sposoby, by polubić swoje dziecko bardziej

• patrzeć na nie jak na osobną osobę, a nie projekt czy przedłużenie siebie,
• znajdować codziennie coś, za co możesz być mu wdzięczny/wdzięczna,
• zatrzymywać się na drobiazgach – na uśmiechu, rysunku, pytaniu, które zadało,
• próbować rozumieć zamiast oceniać – zamiast „on mnie denerwuje”, pytaj: „co on mi pokazuje?”.

Wspierające zasoby

📖 „Oczami dziecka” – bestsellerowy ebook, który pomoże Ci zobaczyć świat oczami dziecka i zrozumieć, dlaczego jego zachowania mają sens, nawet jeśli Cię irytują. [Kupisz go tutaj]

📖 „Najpierw Ty” – ebook, który pokaże Ci, jak zadbać o siebie, swoje emocje i granice. Bo dopiero kiedy zadbasz o siebie, irytacja wobec dziecka zaczyna znikać. [Kupisz go tutaj]

Podsumowanie

Dziecko mnie irytuje – to zdanie, które każdy rodzic wypowiedział w myślach choć raz. Ale irytacja nie mówi nic o dziecku. Ona mówi o nas.

O naszym zmęczeniu, o schematach z dzieciństwa, o braku przestrzeni na siebie.

Kiedy zaczynamy rozumieć, że to nie dziecko jest problemem, a nasz stan wewnętrzny – otwiera się droga do bliskości i relacji, o której naprawdę marzymy.

Bo dziecko nie przychodzi na świat, żeby nas irytować. Ono przychodzi, żebyśmy mogli nauczyć się kochać mądrzej.

Każdy rodzic czasem czuje irytację wobec swojego dziecka. To normalne – jesteśmy tylko ludźmi, mamy ograniczoną cierpliwość, siły i zasoby.

To, że myślisz „moje dziecko mnie irytuje”, nie czyni Cię złym rodzicem. To jedynie znak, że potrzebujesz zatrzymać się i spojrzeć na siebie z troską.

Dziecko nie jest Twoim przeciwnikiem – ono jest Twoim sprzymierzeńcem w nauce cierpliwości, bliskości i bycia tu i teraz.

Jeśli dasz sobie trochę wyrozumiałości i przestrzeni na własne emocje, odkryjesz, że irytacja może zamienić się w lepsze zrozumienie. A wtedy relacja z dzieckiem staje się lżejsza, cieplejsza i naprawdę piękna.